روش های نمونه برداری اکتشافی طلا

MarkazeDarsDefault.jpg

– روش‌های مختلف نمونه برداری: 

نمونه برداری از پلاسرها به روش‌های متفاوتی صورت می گیرد که عبارتند از:

۱) طلاشویی ساده گراول‌های برداشت شده از بیرون‌زدگی های طبیعی Sampling Natural

۲) راه‌های ( تونل‌های ) افقی زیرزمینی Drifting

۳) چاهک Test-Pitting

۴) چاه‌های عمودی Shaft-Sinking 

۵) حفاری Drilling

– نمونه برداری از بیرون‌زدگی های طبیعی

شستشوی نمونه‌های برداشته شده در لاوک طلاشویی (pan) ، نه تنها حضور طلا را ثابت و یا اینکه رد می‌نماید بلکه دقیقاً، مقدارطلای موجود در نمونه های انتخابی را نشان می دهد، از این رو طلاشویی رسوبات موجود در نهرها، روش اصلی نمونه برداری از ذخایر پلاسری است.

به ندرت می توان ازبیرون‌زدگی‌های رسوبات گراولی با ابعاد بزرگ، مستقیماً نمونه برداری کرد. اما ممکن است پشته‌های نهرها(Creek banks ) دره های شیبدار (steep-sided gulches) و یا گودال‌های قدیمی مثل حفره‌های هیدرولیکی، در دسترس باشد، به هر حال باید کمال دقت در برداشت نمونه های برجا صورت بگیرد.

برای نمونه برداری، ابتدا یک قلمروی عمودی از گراول ها مشخص می‌شود، در صورت وقوع اعمال هیدرولیکی ، برداشت یک نمونه از کل عمق گراول‌ها کافی است.

در صورت احداث یک راه افقی زیرزمینی ( تونل افقی ) drift ، نمونه برداری، در قسمت‌های پایین تر، از گراول‌های سرشار از مواد معدنی کافی به نظر می‌رسد.

بعد از تعیین موقعیت و تعیین امتداد محل برداشت نمونه باید دقت کافی به عمل آورده تا در تمام طول نمونه برداری مقادیر یکسانی از گراول ها برداشت شوند، بدین منظور، بهترین ر وش عبور یک مجرا و یا شیار با شکل و اندازه ی یک جور از بالا تا پایین مسافت نمونه برداری است، البته نمونه باید به حد کافی برداشت شود تا استمرار طبقه ی طلادار، کاملاً مشخص شود. برای رفع آثار هوازدگی، پشته‌ها در امتداد خط نمونه گیری، صاف و پاک می‌شوند. ضروری ترین وسایل مورد نیاز در این روش، لاوک طلاشویی و کلنگ می‌باشد.

– برداشت نمونه از راه های افقی زیرزمینی (Drifting)

در شرایط مساعد، بهترین روش اکتشافی برای ذخایر پلاسری عمیق، احداث یک راه افق زیرزمینی است.

نمونه گیری از سطح گراول‌ها صورت گرفته و سپس در یک جعبه شن شویی (sluice boxes) تمرکز داده می‌شوند.

– نمونه برداری از یک راه افقی زیرزمینی قدیمی به روش های زیر صورت می‌گیرد:

در صورت مناسب بودن زمینه ، رضایت بخش ترین روش ، قطعه قطعه کردن یک یا دو فوت از کنار تونل و شستن گراول هایی است که شکسته شده اند، یا اینکه یک مجرای عمودی را طوری احداث کرده که یک و یا هر دو کنار تونل افقی را قطع کند. 

– نمونه برداری از طریق چاهک (test-pitting) 

نمونه برداری از طریق چاهک‌ها، فقط در گراول‌هایی عملی است که عمق آنها به اندازه ای کم بوده که به کمک دست بتوان خاک‌های آن را بیرون ریخت. بدین منظور بهترین روش عبارتست از:

علامت گذاری منطقه‌ی چاهک در سطح و سپس ایجاد شبکه‌هایی به صورت مستطیل‌هایی که ابعادشان به حد کافی کوچک بوده مثلا با عرض ۲ فوت و طول ۳ یا ۴ فوت، سپس باید آن را به آرامی و به صورت دیوارهای قائمی تا سنگ مبنا حفر کرد. فواصل چاهک‌ها به طبیعت ذخایر بستگی دارد در صورت وجود گراول‌ها در مجاری باریک، بهترین طرح قرار دادن چاهک در امتداد خطی در عرض مجرا (channel) می باشد.

فواصل چاهک‌ها از مقدار کم تا ۵۰ و یا ۷۰ فوت متغیر است.

– چاه‌های عمودی (shaft-sinking) :

نمونه برداری از طریق چاه‌های عمودی، روش معمولی آزمایش زمین‌های پلاسری است. این گونه چاه‌ها تا حد ممکن در ابعاد کوچک حفر می‌شوند مگر اینکه در احداث راه های افقی و یا استخراج و یا در مواردی که عمق‌های استثنایی مثل 75 فوت یا بیشتر مورد نظر است، به کار گرفته شود. مقطع این چاه‌ها مستطیلی است به ابعاد ۳ در ۴ فوت تا ۴ در ۶ فوت: برای ثابت کردن این چاه‌ها در زمین های گراولی ناپایدار از الوارهای مدور با قطر ۴ تا ۶ اینچی استفاده می‌شود که در بیشتر نواحی قابل دسترسی اند.

امر بالابری توسط یک چرخ چاه دستی انجام می‌گیرد. ماکزیمم عمق مورد استفاده در این روش ۱۰۰-۷۵ فوت است. برای اعماق بیشتر از بالابر موتوری استفاده می‌شود.